Oficyna Wydawnicza "Agawa"
ISBN 978-83-85571-54-4
Poezje
Wybór, przekład i posłowie
Grzegorz Łatuszyński
Okładka barwna, foliowana
Format 125 x 195 mm
Str. 250
Cena detaliczna 26,00 zł

Jego wiersze i pogodne, i melancholijne zarazem, przesycone są liryzmem i zadumą nad istotą rzeczy, tajemnicą bytu, niezgłębioną zagadką życia we wszystkich jego przejawach i formach, od źdźbła trawy, mrówki, motyla na łące , ptaka na gałęzi drzewa i w niebieskich przestworzach, do człowieka w jego kontakcie z przyrodą i z miejskim asfaltem, z murami domów, z kwadratami okien, człowieka zagubionego i osamotnionego w mrowisku wielkomiejskim, bezradnego w swoich poczynaniach i wysiłkach, skazanego na zawód, rozczarowanie, niespełnienie. Zmienność, przemijalność i nietrwałość nie tylko pór roku, nie tylko klimatów, nastrojów i warunków, w jakich przychodzi człowiekowi żyć, ale i jego własnej kondycji, własnych stanów ducha, sił twórczych, sił witalnych, to tematy, którymi żyje bohater liryczny wierszy Raičkovicia, tematy, które drąży poeta starając się przeniknąć w myśli, w odczucia, usposobienia i pragnienia ludzi spotykanych na ulicy, obserwowanych z balkonu, z ławki na Slaviji… Jego wiersze często pozornie proste, w każdym szczególe są przemyślane i złożone. I odwrotnie, te złożone i trudne podane są w sposób prosty. Bo ten niezwykły poeta posiadał rzadko spotykaną zdolność mówienia o rzeczach zwykłych, o zdarzeniach zwykłych w taki sposób, że zyskiwały one dodatkową, niewidoczną jakby w pierwszym planie, głębię poetycką i filozoficzną, a z drugiej strony sprawy niełatwe, potrafił zamknąć w prostym wręcz lapidarnym obrazie lirycznym. W jego wierszach to, co niezwykłe, staje się zwykłe, a zwykłe robi się niezwykłym. W jednym i drugim przypadku poeta nas zaskakuje, otwiera bowiem przed nami perspektywę inną niż się tego spodziewaliśmy, a robi to w sposób poruszający, choć naturalny, nie siląc się na oryginalność, nie próbując szokować. To my sami czytając jego wiersze jesteśmy zaszokowani, że nie umieliśmy widzieć tak, jak on widzi, nie umieliśmy dostrzec tego, co on dostrzega, usłyszeć tego, co on słyszy.

 O autorze

Stevan Raičković urodził się w 1928 roku w Neresnicy (Serbia) w rodzinie nauczycielskiej. Naukę szkolną rozpoczął w Belej Crkvie, a maturę uzyskał w 1947 roku w Suboticy. Studia z zakresu literatury odbył na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Belgradzkiego. Wiersze drukować zaczął w siedemnastym roku życia. Zadebiutował w 1950 roku tomikiem wierszy Dzieciństwo.

Poezję pisał i wydawał systematycznie przez całe swoje życie. Po debiutanckim tomiku ukazały się kolejno: Wierze ciszy (1952), Ballada o zmierzchu (1955), Późne lato (1958), Cisa (1961), Kamienna kołysanka (1963), Wiersze (1964), Po rzece płynie statek (1967), Ułudy (1967), Zapiski (1971), Zapiski o czarnym Vladimirze (1971). Przypadkowe memuary (1978), Łamanie kołem (1981), Panońskie ptaki (1988), Monolog z Topoli (1988), Świat wokół mnie (1988), Wiersze z dziennika (1990), Fascykuł (2001). Poza tym wydał trzy tomy zapisków poetyckich i prozatorskich, dwa tomy prozy, dziewięć tomów eseistycznych i pamiętnikarskich, siedem książeczek poetyckich dla dzieci, które często były kilkakrotnie wznawiane. Był też świetnym tłumaczem poezji. Wydał m. .n. Sonety Szekspira (1966), Sześciu poetów rosyjskich (1970), Sonety Petrarki do Laury (1974), Słowiańskie rymy (1976). W tej publikacji znalazły się wiersze poetów rosyjskich, białoruskich, polskich, czeskich, słoweńskich i macedońskich. Opublikował szereg esejów poświęconych poezji i poetom. W 2002 roku wydał autobiografię: Możliwe życie (Homo poeticus). Wybory jego wierszy pod tytułem Wiersze wydane były w 1963 r. (SKZ), w 1972 r. (MS i SKZ), w 1977 r. (Rad), w 1978 r. (SKZ), a pod tytułem Ułudy w 1968 r. (Prosveta). W 1998 roku Zavod za udžbenike (Zakład Podręczników) wydał mu dziesięciotomowe Dzieła zebrane. Wiersze Stevana Raičkovicia tłumaczono na wiele języków, a wybory ukazały się w językach rosyjskim, angielskim, czeskim, słowackim, polskim, węgierskim, bułgarskim, ukraińskim, słoweńskim, macedońskim i albańskim. Jest laureatem szeregu najbardziej prestiżowych nagród serbskich i jugosłowiańskich, przyznawanych mu od 1956 roku. W 1972 roku został członkiem korespondentem Serbskiej Akademii Nauk i Umiejętności, a dwa lata później członkiem rzeczywistym. Zmarł w Belgradzie 6 maja 2007 roku

Developed in conjunction with Ext-Joom.com